معرفی کتاب فرار اثر :آلیس مونرو، نویسنده ی پرآوازه ی کانادایی است و حقایقی جالب در باره آلیس مونرو

آلیس آن مونرو، زاده ی 10 جولای 1931، نویسنده ی داستان کوتاه اهل کانادا است که در سال 2013، جایزه ی نوبل ادبیات را از آن خود کرد.مونرو در وینگهام اونتاریو به دنیا آمد و نویسندگی را در نوجوانی آغاز کرد. او اولین داستانش را در سال 1950 و همزمان با تحصیل در رشته ی زبان انگلیسی و روزنامه نگاری در دانشگاه اونتاریوی غربی به انتشار رساند.مونرو در سال 1951 دانشگاه را ترک کرد و با همکلاسی اش، جیمز مونرو، ازدواج کرد. آن ها ابتدا به غرب ونکوور و در سال 1963 به ویکتوریا نقل مکان کردند. مونرو در این شهر، مغازه ی «کتاب فروشی مونرو» را باز کرد که هنوز هم به فعالیت خود ادامه می دهد.آلیس مونرو از دهه ی 1980، در هر چهار سال حداقل یک مجموعه ی داستان کوتاه به چاپ رسانده و در طول دوران نویسندگی حرفه ای خود، جوایز معتبر متعددی را به دست آورده است


زاده ی 10 ژانویه 1931 در وینگهام، انتاریو، کانادا. نویسنده ای که داستان های کوتاهش نمونه ی کمال در این فرم داستان گویی اند. مونرو را بیش از هر چیز در جهان ادبیات با داستان های کوتاهش می شناسند. خودِ او البته معتقد است که قصدش تمرکز همیشگی بر فرم داستان کوتاه نبوده، اما آن قدر به این قالب انس گرفته که اکنون نگاهش به دنیا و مسائل پیرامون از دریچه شکل گرفته است. مونرو که پدرش به کار کشاورزی مشغول بود و مادرش در مدرسه تدریس می کرد، نوشتن داستان را از سنین نوجوانی آغاز کرد، اما به شکل جدی اولین داستانش را با عنوانِ «ابعاد یک سایه» در سال 1950 و در دوران دانشجویی اش آفرید. تغییرات حس و حال و درونیات انسان ها به فراخور افزایش سن و گذر عمر، از درونمایه های اصلی آثار آلیس مونرو است. از آنجا که آلیس در شهری کوچک به دنیا آمده و زندگی کرده، روایت اکثر آثار داستانی اش نیز در همین فضاها می گذرد. شکلِ داستانی آثار مونرو پر حادثه و شتابان نیست، وقایع داستان های او عموماً  در سطحی آرام رخ می دهند، سطحی که به فراخور پیشبرد روایت، لایه ها و ابعاد آن به قلم این نویسنده گشوده می شود. مسائلی جزئی و روزمره در داستان های او، اهمیتی فراتر از جزئی بودن و روتین بودنشان پیدا می کنند؛ به ویژه نگاه خاص مونرو به مسائل و دغدغه های زنان در آثارش پر رنگ اند. همچنین به شیوه ی سنت ادبی مارسل پروست، عنصر «خاطره» نیز در داستان های پروست نقشی تعیین کننده دارد. بسیاری از منتقدان ادبی از نظر گونه و شکل داستانی، مونرو را با چخوف قیاس کرده اند و این دلیلی بر تیزبینی خاص این نویسنده در کنش و واکنش های داستان و نوع مواجهه اش با موقعیت ها و آدم هاست. همچنین مجله معتبر نیویورکر برای آلیس مونرو بسیار خوش یُمن بوده است. بیشتر آثار داستانی این نویسنده برای اولین بار در نیویورکر به چاپ رسیده و «زندگی عزیز» واپسین مجموعه داستانی اوست که در قالب کتاب به چاپ رسیده است. نبوغ و خلاقیت این نویسنده سبب شد تا در نهایت آکادمی نوبل، در سال 2013، جایزه نوبل ادبی را به آلیس مونرو تقدیم کند. جایزه ای که مونرو در هنگام دریافتش 82 ساله بود و نام خود را به عنوان نخستین کانادایی ثبت کرد که تاکنون موفق شده نوبل ادبی را از آن خود کند.

تعداد       27 اسلاید  وفایل پاورپوینت در حالت به صورت فشرده در قالب  winzipقابل دانلود می باشد.

فایل پاورپوینت است با برنامه آفیس باز می شود

قسمتی از داستان «از جنبه ی...» نوشته ی آلیس مونرو: دوری، باید با سه تا اتوبوس می رفت؛ اول به کینکاردین، که در آنجا منتظر اتوبوسی به مقصد لندن می ماند و در لندن دوباره صبر می کرد تا سوار اتوبوس شهری به مقصد مجموعه ی ساختمانی شود. او سفرش را یک روز یکشنبه ساعت نه صبح آغاز کرد. مدت زمان انتظار کشیدن بین این اتوبوس تا اتوبوس بعدی باعث شد طی کردن مسافت حدود صد مایل تا حدود ساعت دو بعدازظهر طول بکشد. تمام آن نشستن ها، چه در اتوبوس و چه در ترمینال ها، چیزی نبود که موجب ناراحتی اش شود. کار روزانه اش هم کار نشستنی نبود. او در مهمان سرای کامفورت، خدمتکار بود. دوری سرویس های بهداشتی را می شست، تخت ها را مرتب می کرد، فرش ها را جاروبرقی می کشید و آینه ها را پاک می کرد. او این کار را دوست داشت، ذهنش تا حدودی مشغول و خودش هم حسابی خسته می شد، به طوری که شب ها خوابش می برد. به ندرت پیش می آمد با موقعیت ناجوری مواجه شود؛ گرچه برخی از همکارهایش داستان هایی تعریف می کردند که مو به تنش راست می شد. این زن ها از او بزرگ تر بودند و همگی معتقد بودند که او باید در کارش پیشرفت کند و به جایی برسد. آن ها به او می گفتند که تا جوان است و سر و وضع مرتبی دارد، حتماً برای یک کار اداری دوره ببیند؛ اما او به انجام همین کار راضی بود و دلش نمی خواست مجبور شود با مردم حرف بزند. هیچ یک از کسانی که دوری با آن ها کار می کرد، خبر نداشتند چه اتفاقی افتاده است یا اگر هم می دانستند چیزی بروز نمی دادند. عکسش را در روزنامه ها انداخته بودند و از همان عکسی استفاده کرده بودند که مرد از او و سه تا بچه انداخته بود؛ نوزاد نوپا دیمیتری، در آغوشش و باربارا، آن و ساشا در دو طرفش خیره به روبه رو. آن زمان موهایش بلند، مجعد و قهوه ای بود؛ همان رنگ و فر طبیعی موهای خودش، همان طوری که مرد خوشش می آمد. سیمایش لطیف و محجوب بود و این تصویر بیش از آنکه او را همان گونه که بود نشان بدهد، چیزی را نشان می داد که مرد می خواست ببیند. دوری از آن زمان به بعد موهایش را کوتاه، رنگ و حتی صاف کرده بود و به علاوه کلی هم وزن کم کرده بود و الان خود را با اسم دومش این طرف و آن طرف معرفی می کرد، «فلوره». شغلی که برایش پیدا کرده بودند در شهر دیگری بود که با محل سکونت قبلی اش فاصله ی زیادی داشت. این دفعه ی سومی بود که راهی این سفر می شد. دو مرتبه ی اول مرد حاضر نشده بود او را ببیند و اگر این مرتبه هم حاضر نمی شد، او دیگر هیچ تلاشی برای دیدنش نمی کرد. حتی اگر هم مرد قبول می کرد او را ببیند، امکان داشت زن خودش تا مدتی اصلاً نیاید. زن نمی خواست خودش را بیش از حد مشتاق نشان بدهد. او واقعاً خودش هم نمی دانست که چه کار می خواهد بکند. دوری در اتوبوس اول چندان معذب و ناراحت نبود. فقط با اتوبوس پیش می رفت و به منظره ها نگاه می کرد. دوری در محوطه ی کنار دریا بزرگ شده بود؛ جایی که اساساً بهار داشت، اما در اینجا زمستان تقریباً یک راست وارد تابستان می شد. یک ماه پیش برف بود، اما الان هوا به حدی گرم بود که می شد با لباس آستین حلقه ای بیرون رفت. در دشت و کشتزارها برکه های بسیار کوچکی از آب زلال جمع شده بود و نور آفتاب از میان شاخه های عریان درختان می تابید. در اتوبوس دوم بود که دچار احساس دلشوره و دلهره شد و بی اختیار سعی کرد حدس بزند از بین زن هایی که اطرافش نشسته اند، کدام یک می خواهند به همان جایی بروند که او می رود.

فایل های دیگر این دسته

مجوزها،گواهینامه ها و بانکهای همکار

فروشگاه دانشجویی ناب دانلود دارای نماد اعتماد الکترونیک از وزارت صنعت و همچنین دارای قرارداد پرداختهای اینترنتی با شرکتهای بزرگ به پرداخت ملت و زرین پال و آقای پرداخت میباشد که در زیـر میـتوانید مجـوزها را مشاهده کنید